ในความสงัด
สถานสงบในโลกลดลงทุกวันแต่พอยังค้นพบ ความสงัดในจิตเกิดได้ยากกว่านัก แม้สำเนียงภายนอกเงียบลง แต่เสียงภายในยังกึกก้องฟุ้งซ่านเต็มที่ จิตใจโลดแล่นตามสิ่งมาสัมผัส และแม้เมื่อภายนอกเลือนรางไปแล้ว จิตก็ยังขบเคี้ยวซากแห่งอดีต คือความทรงจำไม่ลดละ